چه انتظار عجیبی


تو بین منتظران هم، عزیز من چه غریبی!


 

عجیب‌تر که چه آسان، نبودنت شده عادت!


 

چه بی خیال نشستیم


 

نه کوششی نه وفایی

 

فقط نشسته و گفتیم

 

خدا کند که بیایی

 

ما منتظریم . . .